طبق ماده 4قانون: تعاریف وضوابط تقسیمات کشوری ایران، شهر، محلی (مکانی) است با حدود قانونی که درمحدوده جغرافیایی مشخص واقع شده وازنظربافت ساختمانی، اشتغال وسایرعوامل سیمایی باویژگی های خاص خود است، به طوری که اکثریت ساکنان دایمی آن درمشاغل کسب، تجارت، صنعت، خدمات وفعالیت های اداری اشتغال داشته ودرزمینه خدمات شهری از خودکفایی نسبی برخوردارند. شهرکانون مبادلات اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی وسیاسی حوزه نفوذ پیرامون خود بوده و حداقل دارای ده هزارنفرجمعیت است.
به مجموعه روشهاوتدابیری گفته می شودکه متخصصان امورشهری به وسیله آن شهرها را بهترمی سازند.یابه عبارتی شهرسازی یعنی مطالعه طرح ریزی و توسعه شهرها بادرنظرگرفتن احتیاجات اجتماعی واقتصادی باتوجه به حداقل رساندن مشکلات شهری وپاسخ گویی به نیازهای عمومی جمعیت شهری.
شهرسازی یک کارگروهی و یک کوشش ذسته جمعی باشرکت متخصصین علومی است که به نحوی در زمینه مسائل شهری می توانند به مطالعه بپردازندو درجهت بهبود، توسعه وبه طورکلی وضع آینده آنهابه تعیین برنامه مبادرت کنند.
دوگرایش اصلی شهرسازی عبارتنداز:
1-برنامه ریزی شهری: یعنی ساماندهی کالبدی-فضای شهر.
2-طراحی شهری: طراحی شهری تاکید برکیفیت محیطی عرصه های جمعی وسامان بخشی کالبدی این عرصه ها درجهت ارتقاء کیفیت عملکردی، تجربی، زبیاشناختی و زیست محیطی دارد. آنچه که باکیفیت کالبدی وفضایی محیط سرو کار دارد عبارت است از هنر طراحی شهری به صورت سه بعدی، که فعالیت آن در حوزه ای میان معماری، منظر شهری، مهندسی وبرنامه ریزی قرار می گیرد.
یکی از ابزارهایی است که در فرایند برنامه ریزی کاربری زمین، برای محاسبه و برآورد اراضی و توزیع آن میان فعالیتها با کاربردهای مختلف به کار می رود. در واقع سرانه کاربری زمین به عنوان نوعی معیار و شاخص کمی برای سنجش و مقایسه تغییرات کاربری در جریان زمان مورد استفاده قرار می گیرد.
